نویسنده: عباس محمدی آیا این خیانت در زمان و پول مردم نیست؟

آیا این خیانت در زمان و پول مردم نیست؟

هر سال در پنجم اسفندماه، خیلی ها روز مهندس راه به همدیگر تبریک می گویند. در هر خانواده ایرانی حداقل یک مهندس وجود دارد. یک زمانی وقتی شما دانشجوی رشته مهندسی می شدید، کلی کلاس داشت. الان فارغ التحصیل مهندسی هم نوعی بیکلاسی محسوب می شود.

امروز آماری از تعداد تربیت مهندس در کشورهای مختلف را مطالعه می کردم. ایران بعد از روسیه و آمریکابیشترین تعداد مهندس را تربیت کرده است. این در حالی است که کره جنوبی، ژاپن و فرانسه از ما مهندسین خیلی کمتری دارند.

این همه دانشجو بدون برنامه ریزی جذب دانشگاه ها می شوند و با برچسب مهندس فارغ التحصیل و وارد جامعه می شوند. این مهندسین کمترین مهارت برای پیشبرد اهداف کارخانجات تولیدی و صنعتی ما را هم ندارند.

اگر مدرسه و دانشگاه، دانش آموز و دانشجو را به سمت مهارت آموزی سوق بدهد، هم کارآفرینی ایجاد می شود و هم شرکتهای تولیدی برای استخدام و انتخاب نیروی کارآمد دستشان بازتر خواهد بود.

اغلب آگهی های استخدامی شرکتهای تولیدی و صنعتی، صرفاً عنوان رشته مهندسی را ذکر می کنند در حالی که در مصاحبه های حضوری و یا در حین کار، نیازمند مهارتهای خاصی در فرد موردنظر هستند. در حالی که شرکت های خصوصی مستقیماً مهارتهای مورد نیاز خود را آگهی می کنند و کمترین تعارف را در جذب نیرو دارند.

یکی از دوستان حرف خوبی می زدند، ایشان می گفتند: "مهندس واقعی کسی است که نه تنها برای خودش شغل ایجاد کند، بلکه بتواند حداقل 50 نفر دیگر را هم مشغول به کار کند."

از طرفی دولت نه در خانواده و مدرسه و نه در دانشگاه افراد را متوجه ارزش کارآفرینی نکرده و انواع سنگ اندازی ها و بی برنامگی را در حمایت از قشر کارآفرین نیز روا می دارد. در نهایت این امر موجب گرایش فارغ التحصیلان رشته مهندسی به استخدام در دولت خواهد بود.

متاسفانه، در حوزه مهندسی در کشور چه از نظر کاربردی و چه از نظر آکادمی موفقیت چندانی صورت نگرفته است و اغلب موفقیتهای کشور در عرصه علوم مرتبط به پزشکی و رشته های نظری می باشد.

برای اینکه فرزند ما، یک برنامه نویس بزرگ، طراح و گرافیست خلاق و یا انسان موفقی و ... بشود نیاز نیست از مسیر دانشگاه و مهندسی عبور داده شود.

گوشه و کنار شهر پر شده از بنرهای دانشگاه ها که بدنبال جذب دانشجو بدون کنکور هستند. آیا مسئولین ما برای نخبگان مهندسی در دانشگاه های بزرگی مثل صنعتی شریف، امیرکبیر، تهران، خواجه نصیر و ... فکری کرده اند که حالا اینقدر برای جذب دانشجوی بدون کنکور در دانشگاه های بی کیفیت در تکاپو هستند. آیا این خیانت در زمان و پول مردم نیست؟

مشکل و دغدغه ما نباید افزایش تعداد دانشجو و پرورش مهندس باشد. دغدغه ما باید سرمایه گذاری در دستیابی به فناوری های پایه باشد تا در نهایت منجر به دستیابی به تکنولوژی هایی شود که جامعه ما را در  داشتن یک هواپیمای مسافربری که نه، حداقل در داشتن چوب بستنی ملی کمک نماید، تا سالیانه 240 میلیارد تومان ارز بابت واردات آن از کشور خارج نشود.

منبع:

http://mohammadisite.ir/?p=1883

 

شما هم شعر یا داستان خودتون رو ارسال کنید!!!

نظرات
0